作者原意一點通(續(xù)一一O) <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 聽 穎 師 彈 琴</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">昵昵女兒語,恩怨相爾汝。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">劃然變軒昂,勇士赴敵場。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">浮云柳絮無根蒂,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">天地闊遠隨飛揚。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">喧啾百鳥群,忽見孤鳳凰。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">躋攀分寸不可上,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">失勢一落千丈強。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">嗟余有兩耳,未省聽絲篁。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">自聞穎師彈,起坐在一旁。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">推手遽止之,濕衣淚滂滂。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">穎乎爾誠能,無以冰炭置我腸!</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 此詩作于唐憲宗元和十年至元和十一年(八一五——八一六年),此時韓愈在長安。 穎師是一個和尚,彈琴技巧高超。 作者通過生動貼切之比喻,準確而形象地描寫了穎師演奏之優(yōu)美琴聲,歷古以來為人稱道。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 琴聲細微幽怨,猶如男女輕聲耳語,親密傾訴。 琴聲突變而憤慨雄壯,好象勇士們要開赴戰(zhàn)場。 輕快流暢之琴聲似天空流云,風中柳絮。又從繁復中轉(zhuǎn)向和諧與單純,象鳳凰在鳴叫。 曲調(diào)升至極高而激劇下落,抑揚頓挫。因聽琴感動流淚,急忙制止穎師彈琴。 古人常借冰炭來形容兩種截然不同之感情。一旁,一作“一床”</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 山 石</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">山石犖確行徑微,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">黃昏到寺蝙蝠飛。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">升堂坐價新雨足,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">芭蕉葉大梔子肥。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">僧言古壁佛畫好,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">以火來照所見稀。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">鋪床拂席置羹飯,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">疏糲亦足飽我饑。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">夜深靜臥百蟲絕,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">清月出嶺光入扉。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">天明獨去無道路,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">出入高下窮煙霏。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">山紅澗碧紛爛漫,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">時見松櫪皆十圍。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">當流赤足踏澗石,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">水聲激激風吹衣。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">人生如此自可樂,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">豈必局束為人靰?</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">嘻哉吾黨二三子,</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">安得至老不更歸!</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 此詩約于貞元十七年(八O一年),韓愈游洛陽城北惠林寺而作。描寫山中古寺之景物。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 犖(luò)確,形容山勢險峻。 窮煙霏,穿過山中煙霧。 圍,八尺長,有多種說法。 十圍,形容樹身粗大。 靰(jī),在馬口中的韁繩,或謂馬絡頭。 為人靰,被人控制之意。 吾黨,指志同道合之友也。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> </span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 調(diào) 張 籍</span></p><p class="ql-block"><br></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">李杜文章在,光熖萬丈長。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">不知群兒愚,那用故謗傷!</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">蚍蜉撼大樹,可笑不自量。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">伊我生其后,舉頸遙相望。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">夜夢多見之,晝思反微茫。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">徒觀斧鑿痕,不矚治水航。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">想當施手時,巨刃磨天揚。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">垠崖劃崩豁,乾坤擺雷硠。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">惟此兩夫子,家居率荒涼。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">帝欲長吟哦,故遣起且僵。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">翦翮送籠中,使看百鳥翔。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">平生千萬篇,金薤垂琳瑯。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">仙宮敇六丁,雷電下取將。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">流落人間者,太山一毫芒。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">我愿生西翅,捕逐出八荒。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">精誠忽交通,百怪入我腸。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">刺手拔鯨牙,舉瓢酌天漿。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">騰身跨汗漫,不著織女襄。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">顧語地上友,經(jīng)營無太忙。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;">乞君飛霞佩,與我高頡頏。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 此詩表現(xiàn)出作者獨特風格,豐富想象。冷僻典故,艱深文字。別具一格,歌頌李杜。創(chuàng)作見解,奇異構(gòu)思。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 調(diào),調(diào)侃之意。 戲贈張籍。 群兒,貶低李杜的那些文人。 人們對夏禹治水所見到的只是他斧鑿開山之痕跡,看不到治水之航路。 詩意謂對于李杜之作,只看到他們運用文字之功,未見根本的東西。 兩位大詩人平生不被重用,仿佛上帝希望詩人不間斷吟詠,而有意使他們經(jīng)受起伏與波折??偸遣坏弥?。 李杜千萬詩,珍玉般金貴。 天空詔令六丁神,疾速來到下界取回他們所寫之詩篇。 作者愿意長出雙翅,飛向八方尋找追逐李杜詩歌之精髓。 我之精誠忽然與李杜之精神相通,使許多奇特的構(gòu)思來到我心上。提高了自己的本領,反手可以拔鯨魚之牙齒,舉起瓢可以?天上之酒漿。 現(xiàn)已騰身即可飛翔,不需織女在天空駕馭車馬。 希望你(指張籍)也到云霞中來與我一起上下翱翔吧。</span></p> <p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 韓愈,字退之,南陽(今河南孟縣附近)人,唐德宗貞元八年(七九二年)進士,早年在幾個節(jié)度使幕下當屬官,曾任監(jiān)察御史等職。憲宗時他隨裴度平淮西之亂,升任刑部侍郎,因上疏反對迎佛骨,幾乎處死刑,后貶為潮州刺史。穆宗時,官至吏部侍郎。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 他的內(nèi)心思想很矛盾,擁護裴度削弱藩鎮(zhèn),卻反對王叔文政改主張; 反對佛道教,卻推崇孔孟; 很有識見地高度評價李杜,但不象李杜那樣的思想境界,沒有反映人民疾苦之詩文。 也許只有發(fā)個人牢騷而已。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 在他所寫文章中發(fā)明創(chuàng)造了凡三百三十一個成語,對文學貢獻極大,成為古今成語第一人! 故謂歷朝歷代文學史上還得文章最為重要,詩詞歌賦居后。 大小李杜作詩第一,然文章卻并不多,綜合評分就不高。 韓愈與柳宗元同為散文改革運動之倡導者。 他們認為文章必須以內(nèi)容為主,要有說服力。 文體樸實流暢,便于敘事論理。 理所當然他為唐宋八大家之一。</span></p><p class="ql-block"><span style="font-size:22px;"> 其他已都寫過,在此恕不多言。</span></p>
新化县|
鸡泽县|
沅江市|
琼海市|
娄烦县|
道孚县|
晋城|
海口市|
云安县|
鄂伦春自治旗|
仁化县|
云霄县|
岳普湖县|
屏东县|
巴中市|
乐清市|
通海县|
石嘴山市|
雅江县|
康定县|
鱼台县|
乐陵市|
楚雄市|
永寿县|
张北县|
外汇|
镇雄县|
黔江区|
咸丰县|
崇礼县|
镇赉县|
盖州市|
诸城市|
台南市|
卢湾区|
吉首市|
高碑店市|
岑溪市|
平利县|
焦作市|
牙克石市|